Ocieplenie poddasza wykonuje się zwykle w dwóch warstwach wełny mineralnej: pierwszą układa się między krokwiami, a drugą poprzecznie, pod krokwiami. Taki układ ogranicza mostki termiczne. Równie ważna jest szczelna paroizolacja, ponieważ nieszczelności mogą prowadzić do zawilgocenia izolacji i konstrukcji.
Poniższa kolejność może służyć jako uzupełnienie filmu instruktażowego i pomoc podczas pracy. Przed rozpoczęciem trzeba sprawdzić stan dachu. Uszkodzona konstrukcja lub przecieki wymagają naprawy przed ułożeniem izolacji.
Materiały i narzędzia do ocieplenia poddasza
Przygotuj wszystkie elementy systemu przed rozpoczęciem montażu. Szczególną uwagę zwróć na taśmy i uszczelniacze, ponieważ ich jakość wpływa na trwałość połączeń paroizolacji. Potrzebne będą:
- Wełna mineralna przeznaczona do ułożenia w dwóch warstwach.
- Wieszaki dystansowe i profile C do wykonania stelaża.
- Paroizolacja oraz systemowa taśma dwustronna do połączenia jej ze stelażem.
- Taśmy do łączenia zakładów i specjalne taśmy do uszczelniania przejść.
- Uszczelniacz w tubie do połączeń paroizolacji ze ścianami.
- Płyty g-k typu DF, czyli płyty o podwyższonej odporności ogniowej.
Przydadzą się także miarka, ołówek, nóż do wełny, poziomnica, wkrętarka, wkręty do płyt g-k oraz środki ochrony osobistej. Podczas cięcia i układania wełny używaj rękawic, okularów oraz odzieży zakrywającej skórę.
Ocieplenie poddasza krok po kroku
Prace wykonuj w podanej kolejności. Nie zamykaj konstrukcji płytami, dopóki nie sprawdzisz ułożenia wełny i szczelności paroizolacji.
- Przygotuj i zmierz przestrzeń. Sprawdź rozstaw krokwi, wyznacz położenie stelaża i zaplanuj miejsca, w których profile będą mocowane do wieszaków. Powierzchnia powinna być sucha i wolna od elementów utrudniających montaż.
- Zamontuj wieszaki dystansowe. Przytwierdź je do krokwi zgodnie z układem przewidzianym dla wybranego systemu. Ich zadaniem jest utrzymanie profili oraz stworzenie miejsca na drugą warstwę izolacji.
- Przymocuj profile C. Profile tworzą stelaż pod paroizolację i płyty g-k. Kontroluj ich ustawienie poziomnicą, ponieważ nierówny stelaż utrudni późniejsze przykręcenie płyt.
- Przytnij wełnę do pierwszej warstwy. Zmierz odległość między krokwiami w kilku miejscach. Odcinki wełny powinny być około 2 cm szersze od mierzonej przestrzeni. Naddatek pozwala włożyć materiał na lekki wcisk, dzięki czemu lepiej przylega do boków krokwi i nie pozostawia szczelin.
- Ułóż pierwszą warstwę między krokwiami. Wsuń wełnę bez nadmiernego ściskania. Materiał powinien wypełniać przestrzeń równomiernie, bez pustek i pomarszczeń. Zbyt mocne dociśnięcie może pogorszyć jego właściwości izolacyjne.
- Ułóż drugą warstwę pod krokwiami. Umieść ją prostopadle do pierwszej warstwy, między elementami stelaża. Taki układ przykrywa część powierzchni krokwi, które przewodzą więcej ciepła niż wełna, i ogranicza powstawanie mostków termicznych. W miejscach wieszaków wykonaj staranne nacięcia, nie pozostawiając wolnych przestrzeni.
- Rozwiń paroizolację. Zamontuj ją od strony pomieszczenia, na całej ocieplanej powierzchni. Poszczególne pasy układaj z zakładem wynoszącym co najmniej 10 cm. Do połączenia folii ze stelażem użyj taśmy przeznaczonej do danego systemu.
- Uszczelnij wszystkie zakłady. Sklej styki paroizolacji systemową taśmą. Przy przejściach, narożnikach i rurach stosuj materiały przeznaczone do takich połączeń. Zwykła taśma klejąca może nie zapewnić trwałego połączenia.
- Połącz paroizolację ze ścianami. Wzdłuż ścian kolankowych i innych przegród nanieś uszczelniacz w tubie, a następnie dokładnie dociśnij do niego folię. Sama taśma nie zastępuje uszczelniacza w miejscach, w których paroizolacja ma zostać trwale połączona z podłożem.
- Zamontuj płyty g-k. Przykręć płyty do profili C, nie uszkadzając paroizolacji. Na poddaszach zaleca się stosowanie płyt ogniochronnych typu DF, zgodnie z wymaganiami dla konkretnej konstrukcji i systemu. Połączenia płyt wykończ masą szpachlową według instrukcji producenta.
Nieszczelna paroizolacja – na co uważać?
Paroizolacja musi tworzyć ciągłą, szczelną warstwę. Nawet niewielkie rozszczelnienia przy ścianach, narożnikach, wieszakach lub przejściach instalacyjnych umożliwiają przenikanie wilgotnego powietrza do przegrody. Może to powodować kondensację pary wodnej w wełnie, zawilgocenie konstrukcji, rozwój pleśni oraz pogorszenie izolacyjności.
Nie dociskaj folii przypadkowymi elementami i nie przebijaj jej bez późniejszego uszczelnienia. Każde przejście trzeba zabezpieczyć materiałem systemowym. Szczelność sprawdzaj przed przykręceniem płyt, ponieważ późniejszy dostęp do folii będzie utrudniony.
Najczęstsze problemy powstają przy połączeniu z murem. W tym miejscu zastosuj uszczelniacz w tubie, na przykład produkt przeznaczony do łączenia paroizolacji ze ścianą. Taśma może uzupełniać połączenie, ale nie powinna być jedynym sposobem mocowania folii do nierównego podłoża.
Kontrola przed zamknięciem poddasza
Przed montażem płyt g-k wykonaj końcową kontrolę. Sprawdź kolejno:
- Wełna wypełnia wszystkie pola między krokwiami i profilem, bez widocznych luk.
- Druga warstwa jest ułożona poprzecznie i nie została nadmiernie ściśnięta.
- Zakłady paroizolacji mają co najmniej 10 cm i są sklejone systemową taśmą.
- Połączenia folii ze ścianami wykonano przy użyciu uszczelniacza.
- Przejścia i narożniki są zabezpieczone bez widocznych rozdarć.
- Stelaż jest stabilny, równy i przygotowany do mocowania płyt DF.
Dobrze wykonane ocieplenie poddasza łączy właściwie dopasowane dwie warstwy wełny z ciągłą paroizolacją. Dopiero po sprawdzeniu tych elementów można bezpiecznie zamknąć przegrodę płytami g-k.
